Günışığı Gazetesi

Anasayfa Yenile

ÇOK ZORDU…

02 Ekim 2017 12:51 - Hıdır Gençer

ÇOK ZORDU…

Zaman sanki durmuş hiçbir  şekilde ilerlemiyordu.

Bir ağacın gölgesinde sırtını ağaca yaslayan genç yazar derin düşüncelere dalmıştı. Birden  kendisinden birkaç metre uzakta bulunan arı kovanlarına  takıldı gözleri.

Bu derin düşünce içerisinde kendiside birden bir arıya dönüştü ve tüm arılarla birlikte uçuşmaya başladı.

Yükselebileceği en uç noktaya kadar çıktı.

Derin vadilerden akan sular , yeşil çimenler, bin bir renkli çiçeklerle bezenmiş dağları görünce burası ne kadar güzel bir yer dedi. Oysa o ağacın gölgesinde bir insanken bunu fark edememişti.

Sonra hızlı bir şekilde alçalıp uçmaya devam etti ve çok geniş bir mezarlığa rastladı. Burası yüzlerce kişinin gömülü olduğu bir yerdi. Mezar taşlarının yıkık döküklüğü burasının çok eski bir mezarlık olduğuna işaretti.

Peki kimdi bunlar. Sadece bu yörede yaşayan insanlar mıydı. Dinlerinin, dillerinin  ırklarının , ve soy soplarının bir önemi var mıydı.

Aslında hiçbir önemi yoktu. Çünkü hepsinin bedeni çoktan toprağa dönüşmüştü ve onlar artık ahirette amelleriyle baş başaydılar.

 Bu yaşamda nasıl bir hayat yaşadıklarıydı asıl olan ve bu yaşama ne kattıklarıydı.

Açlık ,yokluk ve sefalet içerisinde mi ölmüşlerdi.

Yoksa sürgün edilmiş bireyler olarak mı?

Gencecik yaşında daha baharlarının çağındayken mi kaybetmişlerdi hayatlarını.

Bir yetim olarak mı  büyümüşlerdi. Annesiz veya babasız.

Acımasız bir hastalığın pençesinde mi kaybetmişlerdi yaşamlarını.

Yoksa efendisine yirmi  dört saat itaat eden bir köle olarak mı?

Dünyanın nimetlerinden onlarda istifade etmişler miydi.

Herkes gibi..

Mutlu bir yuva kurabilmişler miydi.

İyi bir eğitim alıp topluma faydalı bireyler olabilmişler miydi.

Alçakgönüllü, yardımsever, iyiliksever  bireyler olabilmişler miydi.

Bir başkasının hak ve hukukunu kendi hakkı ve hukukunu gözetir gibi gözetebilmişler miydi.

Bu sorular aslında o kadar çoktu ki . Ama hepsini sormanın sırası değildi.

Çünkü arkadaşları harıl harıl çalışıp bal toplamaya devam ediyorlardı.

Kendisi de onlara katılıp birlikte çalışmaya devam ettiler.

Aradan belli bir süre  geçmişti ki  arı bu sefer farklı bir dönüşüme uğradı, sonra daha farklı bir dönüşüme..

Bu ne ya dedi.

Çünkü,

Tekrar insan olabilmek,,

Daha doğrusu insan kalabilmek…

Çok zordu…