Günışığı Gazetesi

Anasayfa Yenile

Yeni bir şehir inşa ediyorum

07 Ağustos 2017 17:25 - Gökçe Karagöz

Yeni bir şehir inşa ediyorum

Boğazında kelimeler adeta düğümlendi. Koca bir lokmayı yutar gibi takıldı.Bir yumruk gibi kaldı herşey içinde.Yazının devamını getiremiyor,işin içinden çıkamıyordu.Bu durum onun kaosuydu galiba.Başlanılan yere geri dönülüyordu sanki.Neyseki penceresine konan kumru ona azda olsa umut vaad etti.Gözlerini kapadı,pencereden içeriye giren ılık rüzgarın eşliğinde kumruyu dinledi,dinledi ve... Sonra derin bir uykuya daldı.

Dışarıdan acı acı duyulan siren sesiyle irkildi aniden, elindeki sayfalar yere düştü. Gün akşam olmuş,güneşin son ışıkları duvardaki resmi bambaşka bir renk cümbüşüyle aydınlatmıştı.Yerinden yavaşça doğruldu ve yere düşen sayfaları alıp sehpaya koydu. Pencereye yavaşça yaklaştı ve dışarıya doğru bakmaya başladı. Hayat ne kadar hızlı akıyordu. İnsanlar telaşla koşturuyor,şehrin gürültüsü isyan eder gibi yankılanıyordu gökyüzünde.Sokak satıcıları zabıtalardan kaçıyor,bir diğeri yakalanıyor,geriye kalanlar var gücüyle çekiştiriyordu tezgahlarını.Park eden arabalardan birini çekici yüklemeye başlamıştı bile.Koca şehir bir orkestra gibiydi sanki.Ama bu tınılar huzuru çağrıştırmıyordu ona.Enstrumanların akortlarımı bozuktu acaba?Yoksa çalınan eserde mi bir sorun vardı?Bir şekilde ters giden bir şey vardı ama bulamıyordu.Pencereyi kapattı ve uzaklaştı.Sesler hala aynı şiddetle yankılanıp duruyordu.Kulaklarını kapattı sıkıca.İnanılır gibi değil,azalması gerekirken daha fazla duymaya başladı.Çıldıracak gibi oldu.İnanılacak gibi değil,sesler azalacağına artıyordu,kafasında çınlıyordu bütün şehir.Bir an durdu,ellerini kulaklarından çekti,yeniden pencereye yöneldi ve dışarıya baktı.Hayır olamaz,dışarıda kaldırımda yürüyen birkaç kişiden başka kimse yoktu.Satıcılar yok,trafik yok,hatta gürültü bile yok.Tekrar kulaklarını kapattı,yine o dayanılmaz sesleri duymaya başladı ve aynı görüntüler belirdi kafasında. Ne olduğunu anlamaya çalışıyor ama bulamıyor gibiydi. Bir an karşı binanın dış cephesinin camla kaplı olduğunu gördü ve camdaki kendini...

İşte o an anlamaya başladı olan biteni. Sehpada duran kağıtları aldı ve yırttı. Kendi yarattığı şehri yeniden inşa etmeye karar verdi.Yeni bir sayfa koydu önüne. Kalemi eline aldı ve yazmaya başladı. Yeni bir şehir inşa ediyorum dostlar,tüm dünyanın huzuru için,yoksa başka türlü huzur bulamam.

İnsan yorulur mu bazen insan olmaktan Olric? (Tutunamayanlar-Oğuz Atay)